Zes jaar
Binnenkort bestaat deze weblog zes jaar. Op 8 juni 2009 plaatste ik mijn mijn eerste blogpost. In slechts 76 woorden schreef ik over een bezoek aan Barcelona. Over balkons met […]
Binnenkort bestaat deze weblog zes jaar. Op 8 juni 2009 plaatste ik mijn mijn eerste blogpost. In slechts 76 woorden schreef ik over een bezoek aan Barcelona. Over balkons met […]
Op de Donderberg bij Leersum negeren we een pad naar rechts met aan het einde een toren. Daar heb ik spijt van. Want de toren is niet zomaar een toren.
In ‘Ons Park’ in Rotterdam staat de zoemsteen. In een park dat tot stand is gekomen dankzij de stem van het volk. De zoemstem…?
Madelon eert de 147 gesneuvelde Turnhoutse soldaten tijdens de twee wereldoorlogen van de vorige eeuw. Haar zwaard verdween veertig jaar geleden uit haar linkerhand.
Het Vierkant Eiland is een monumentaal kunstwerk in Rotterdam Prins Alexander en markeert het laagste punt van Nederland. Althans voor heel even. Want nog geen twee maanden nadat in 1995 de eerste paal de grond in gaat wordt het laagste punt van Nederland verplaatst naar een negen centimeter lager gelegen stukje weiland bij en in Nieuwerkerk aan den IJssel.
Vanaf de Utrechtse Jansbrug zie ik in mijn rechter ooghoek een gevel met de naam ‘Drakenborch’ . Het oudste pand van Utrecht, zo lees ik later. Nog maar vijftig jaar geleden van de sloophamer gered.
Enrico Carli is de bedenker van de aanleg van het Camuzzoni kanaal in het Italiaanse Verona. Het kanaal loopt dwars door de stad en is vernoemd naar de toenmalige burgemeester van Verona, Giulio Camuzzoni. De burgemeester zet gevaren om in kansen en zoekt daarvoor contact met Carli. Op de eerste dag van het jaar sta ik voor zijn standbeeld.
Aan het einde van een Rotterdamse singel staat een man tot aan zijn enkels in het water. Een aardige kerel, lijkt mij. Maar na weken weet ik het pas zeker en denk ik hem te kennen. Toch weet je het maar nooit…
In IJsland staat de naam van Sigríður Tómasdóttir voor trots, vasthoudendheid en doorzettingsvermogen. Met Sigríður valt niet te spotten, zo merkte ik vorige week in IJsland.
Vorige maand bezocht ik het Blauwe Huis, een door Turkse militairen bewaakte villa in de bossen bij Mavi Kosk in Noord-Cyprus. De villa staat voor geheimzinnigheid en rookgordijnen. Alles is geheim. Het lijkt alsof ik een middagje mee draai op de set van de James Bondfilm Thunderball
‘Our leader was sitting here’, Trots leidt Altay Sayil ons door de donkere en voormalige ambtswoning van Dr. Fazil Küçük de eerste vice president van Cyprus. Een eiland met twee halve waarheden.
In een vitrinekast in een smal straatje in de Belgische stad Leuven ontdekte ik vorige maand een stille getuige van een Belgisch verschijnsel uit vervlogen tijden. De stempelcontrole voor ‘doppers’. En nog veel meer…
‘Every building tells a story’ aldus de flyer van woontorens Boston en Seattle in Rotterdam. Het verhaal is begonnen want de heipalen… die zijn in aantocht.
Tientallen vrijwilligers sjouwen zaterdagmiddag op de Grote Markt in Leuven af en aan met dozen vol begonia’s voor het aanleggen van een bloementapijt ter herdenking aan het begin van de Eerste Wereldoorlog. Even verderop staat het standbeeld van Erasmus en denk ik aan oorlogen en begonia’s. Over ‘het lof der zotheid’…….
Rotterdam: Van het Noordereiland naar de Heijplaat. Met de auto een stukje van nog geen kwartier. . Lopend ruim twee uur. Dus die keuze is snel gemaakt. Lopend dus. En als het even kan met een omweg. Van tien uur.
Vanuit België drijven zwarte en brekende wolken ons land binnen. Hagelstenen kletteren op het wegdek. Spannend is een beter woord. Eigenlijk is het niet leuk meer. De bliksem zoekt zijn grenzeloze weg in de weilanden om mij heen. Vluchten kan niet meer. Schuilen al helemaal niet. Maar dan….
Normaal zanger Ben Jolink ging er op school. Net als trainer Guus Hiddink. Nu is Villa Ruimzicht een hotel aan de rand van het centrum van Doetinchem. Met foto’s van Guus Hiddink aan de muur. En kamers met badjassen die koninklijke allure verraden.
Een verzameling Mercedeswrakken herinneren aan de periode van voor de gemeentelijke herindeling in 1986. Herinneringen die verbleken bij het veerhuis van Pinkeveer.
Na het lezen van het boek De Ware Vrijheid over het leven van de gebroeders de Witt wandel ik toch met een andere blik door Den Haag. Eeuwen vervagen. Een blog over het bezoek aan het andere Den Haag…..
Tussen Hillegom en Lisse lijkt er maar één richting. De richting van de Zwartelaan, de Loosterweg Noord en de Stationsweg in Lisse. Daar waar bloemenvelden overgaan in blikken weilanden. Eén sloot scheidt de wereld van rood en groen. Maar je moet dan wel een ander pad kiezen.
‘Wie is Dirk de Bots?” vraag ik mij af. Want als een dijk jouw naam draagt, dan ben je niet zo maar iemand. Toch? Goedgehumeurd wandel ik verder van Lage Zwaluwe naar Hooge Zwaluwe en Blauwe Sluis.
Cruyff uit Amsterdam liet niet dertig maar al honderd jaar geleden zijn sporen achter in Rotterdam. Op het Noordereiland om precies te zijn. Hoe dit precies zit lees je in mijn blog.
Het voorjaar lijkt nog ver weg als ik door de straten van Katwijk loop. Maar dat verandert onverwacht op de terugweg naar Noordwijk. Maar niet door de doorbrekende zon…
Voor het boeren schepijs ben ik te vroeg. Voor de molens te laat. Bij IJsclub ‘Nooit gedacht’ verruil ik Utrecht voor Zuid-Holland. Even daarvoor lees ik over een Dordtse bende in de straten van Haastrecht. Toen Haastrecht nog een stad was. Of niet?
Duizenden NRC lezers volgden in 2012 de columns van schrijver Raoul de Jong over zijn wandeltocht van Rotterdam naar Marseille. In november verscheen over die wandeltocht zijn boek ‘De grootsheid van het al’. Vorige week sprak ik met Raoul over zijn ervaringen, levenslessen, geluk, zijn plannen en mogelijk volgende bestemming, Suriname.