De Turkse Republiek van Noord Cyprus
‘Our leader was sitting here’, Trots leidt Altay Sayil ons door de donkere en voormalige ambtswoning van Dr. Fazil Küçük de eerste vice president van Cyprus. Een eiland met twee halve waarheden.
‘Our leader was sitting here’, Trots leidt Altay Sayil ons door de donkere en voormalige ambtswoning van Dr. Fazil Küçük de eerste vice president van Cyprus. Een eiland met twee halve waarheden.
Tientallen vrijwilligers sjouwen zaterdagmiddag op de Grote Markt in Leuven af en aan met dozen vol begonia’s voor het aanleggen van een bloementapijt ter herdenking aan het begin van de Eerste Wereldoorlog. Even verderop staat het standbeeld van Erasmus en denk ik aan oorlogen en begonia’s. Over ‘het lof der zotheid’…….
Zowel in Rotterdam als Amsterdam staat een kunstwerk van beeldhouwer Ek van Zanten. Standbeelden met een bruggetje. Namelijk Johan Cruijff. Maar hoe zit het nu met die tackle?
Deze week dertien jaar geleden reisde ik in Japan met de trein van Nagasaki naar Hiroshima. Twee steden met een litteken. Het was een maand voor 9/11. Ground zero bestond nog niet.
Rotterdam: Van het Noordereiland naar de Heijplaat. Met de auto een stukje van nog geen kwartier. . Lopend ruim twee uur. Dus die keuze is snel gemaakt. Lopend dus. En als het even kan met een omweg. Van tien uur.
De komende nacht is het zeventig jaar geleden dat een Engelse bommenwerper tijdens een luchtgevecht met de Duitsers boven Werkendam neerstortte in een polder bij Hank. Pas in 2005 werden de lichamen geborgen. ‘Tony had een slecht voorgevoel’ aldus de schoonzus van één van de bemanningsleden.
Normaal zanger Ben Jolink ging er op school. Net als trainer Guus Hiddink. Nu is Villa Ruimzicht een hotel aan de rand van het centrum van Doetinchem. Met foto’s van Guus Hiddink aan de muur. En kamers met badjassen die koninklijke allure verraden.
Flupland, zo noemen de Zeeuwen ‘hun’ dorp, schiereiland en polder Sint-Philipsland. Wandelen over de dijken rondom het schiereiland verbreedt je horizon en brengt je verder. Doe er je voordeel mee….
Een verzameling Mercedeswrakken herinneren aan de periode van voor de gemeentelijke herindeling in 1986. Herinneringen die verbleken bij het veerhuis van Pinkeveer.
Na het lezen van het boek De Ware Vrijheid over het leven van de gebroeders de Witt wandel ik toch met een andere blik door Den Haag. Eeuwen vervagen. Een blog over het bezoek aan het andere Den Haag…..
Nederland heeft weer een dreiging minder. We kunnen weer rustig slapen. Twintig jaar lang bedreigden veertig Indische huiskraaien onze kust.
Het voorjaar lijkt nog ver weg als ik door de straten van Katwijk loop. Maar dat verandert onverwacht op de terugweg naar Noordwijk. Maar niet door de doorbrekende zon…
Op 2 april 1994 begin ik aan een rondreis door Syrië, Libanon en Jordanië. Deze week blader ik door mijn fotoboek van die reis. Na enkele pagina’s tref ik een krantenpagina uit het Algemeen Dagblad van 3 februari 1996 over reizen naar Syrië. ‘Zelf ’s avonds in het pikkedonker hoef je nergens bang voor te zijn. In Syrië kun je je tassen nog eenvoudig op straat laten staan’ aldus het artikel. Ik kijk intussen naar het nieuws en blader verder…..
Tien, negen, acht, zeven, zes, vijf…De dwang om af te tellen is nauwelijks te stoppen. Niet alleen omdat we beginnen aan de weg terug maar vooral ook door de De raket naar de maan. Willemstad is een stad voor Kuifjes.
Geen metro, geen trein en geen busvervoer. Winkels, restaurants en pubs gesloten. Lege straten. De stoplichten verspringen van kleur. Maar voor wie? Op een vrijwel lege taxistandplaats wacht een eenzame taxi. Maar op wie?
Oldeholtpade (foto: René Hoeflaak) De slager zelf kan zijn tranen niet meer bedwingen als hij zijn verhaal, twintig jaar later, vertelt aan de Brits/Canadese onderzoeksjournalist Alan Edmonds. Een verhaal over […]
Door de Fluwelenbroekstraat over de Olof Palmebrug richting de Binnenbanddijk richting het verdronken land. Dat kan alleen in en bij het West-Brabantse Bergen op Zoom.
Na na een volgend akkerveld ben ik zo maar in België en ben ik Keizer Wilhelm II al lang vergeten. Die conclusie trek ik bij het zien van een tweetalig wit straatnaambord Bijstraat/Rue de la Bise, een straatje aan de rand van het dorpje Moelingen. Of is het Mouland? Een kwestie van taal. Maar hier in de Voerstreek ligt dat toch anders. Moelingen is ook de geboorteplaats van Léon Semmeling. ‘Wie?’ hoor ik je zeggen….
Op weg naar station Haarlem onderbrak ik vorig week mijn stevige pas om stil te staan bij de gevel van Jansweg 34. Ik vervolgde mijn weg naar het station met meer vragen dan antwoorden.
Net als monnik Wyart 133 jaar geleden verken ik het Brabantse land. Bij de trappistenbrug onder Tilburg overbrug ik niet alleen het Wilhelminakanaal uit 1919 maar ook twee eeuwwisselingen.
Lee Harvey Oswald wordt nog steeds gezien als de vermoedelijke dader van de moord op de Amerikaanse President John F Kennedy, deze week vijftig jaar geleden. Op 3 en 4 juni 1962 verbleef Oswald in Rotterdam. Het was die nacht verdacht koud.
In de Brabantse Biesbosch voelde ik mij een ongewenste vreemdeling. Na ruim twee uur vond ik het wel welletjes en verliet ik het National Park bij de Denneplaatweg. Huiswaarts. Mijn aanwezigheid had de wonderschone Biesbosch meer dan genoeg belast.
32 jaar na de vrijlating van zeehond Moby Dick in open zee begin ik bij de Duivelsbrug in het zuiden van Breda aan een wandeling langs de Mark, door het natuurgebied De Blauw Kamer en in het Mastbos. Ver van zee….
Coevorden, een stad in het zuidoosten van Drenthe, met een theater, een Ierse Pub, een centraal plein, een gezellig Grand Café, een HEMA, een watertoren, een station, enkele standbeelden, een oud pakhuis en een kasteel. Maar ook de geboorteplaats van helden en gevallen helden.
Langs de grenslijn tussen de provincies Utrecht en Gelderland wandel ik langs het Valleikanaal, één van de vele werkgelegenheidskanalen uit de jaren dertig. Een inspirerende plek voor (werk)gelegenheidswandelaars en na te denken over wat werkt en wat niet.