Op 2 april 1994 begin ik aan een rondreis door Syrië, Libanon en Jordanië. Deze week blader ik door mijn fotoboek van die reis. Na enkele pagina’s tref ik een krantenpagina uit het Algemeen Dagblad van 3 februari 1996 over reizen naar Syrië. ‘Zelf ’s avonds in het pikkedonker hoef je nergens bang voor te zijn. In Syrië kun je je tassen nog eenvoudig op straat laten staan’ aldus het artikel. Ik kijk intussen naar het nieuws en blader verder…..
Tien, negen, acht, zeven, zes, vijf…De dwang om af te tellen is nauwelijks te stoppen. Niet alleen omdat we beginnen aan de weg terug maar vooral ook door de De raket naar de maan. Willemstad is een stad voor Kuifjes.
Geen metro, geen trein en geen busvervoer. Winkels, restaurants en pubs gesloten. Lege straten. De stoplichten verspringen van kleur. Maar voor wie? Op een vrijwel lege taxistandplaats wacht een eenzame taxi. Maar op wie?
Oldeholtpade (foto: René Hoeflaak) De slager zelf kan zijn tranen niet meer bedwingen als hij zijn verhaal, twintig jaar later, vertelt aan de Brits/Canadese onderzoeksjournalist Alan Edmonds. Een verhaal over […]
Door de Fluwelenbroekstraat over de Olof Palmebrug richting de Binnenbanddijk richting het verdronken land. Dat kan alleen in en bij het West-Brabantse Bergen op Zoom.
Na na een volgend akkerveld ben ik zo maar in België en ben ik Keizer Wilhelm II al lang vergeten. Die conclusie trek ik bij het zien van een tweetalig wit straatnaambord Bijstraat/Rue de la Bise, een straatje aan de rand van het dorpje Moelingen. Of is het Mouland? Een kwestie van taal. Maar hier in de Voerstreek ligt dat toch anders. Moelingen is ook de geboorteplaats van Léon Semmeling. ‘Wie?’ hoor ik je zeggen….
Op weg naar station Haarlem onderbrak ik vorig week mijn stevige pas om stil te staan bij de gevel van Jansweg 34. Ik vervolgde mijn weg naar het station met meer vragen dan antwoorden.
Net als monnik Wyart 133 jaar geleden verken ik het Brabantse land. Bij de trappistenbrug onder Tilburg overbrug ik niet alleen het Wilhelminakanaal uit 1919 maar ook twee eeuwwisselingen.
Lee Harvey Oswald wordt nog steeds gezien als de vermoedelijke dader van de moord op de Amerikaanse President John F Kennedy, deze week vijftig jaar geleden. Op 3 en 4 juni 1962 verbleef Oswald in Rotterdam. Het was die nacht verdacht koud.
In de Brabantse Biesbosch voelde ik mij een ongewenste vreemdeling. Na ruim twee uur vond ik het wel welletjes en verliet ik het National Park bij de Denneplaatweg. Huiswaarts. Mijn aanwezigheid had de wonderschone Biesbosch meer dan genoeg belast.
32 jaar na de vrijlating van zeehond Moby Dick in open zee begin ik bij de Duivelsbrug in het zuiden van Breda aan een wandeling langs de Mark, door het natuurgebied De Blauw Kamer en in het Mastbos. Ver van zee….
Coevorden, een stad in het zuidoosten van Drenthe, met een theater, een Ierse Pub, een centraal plein, een gezellig Grand Café, een HEMA, een watertoren, een station, enkele standbeelden, een oud pakhuis en een kasteel. Maar ook de geboorteplaats van helden en gevallen helden.
Langs de grenslijn tussen de provincies Utrecht en Gelderland wandel ik langs het Valleikanaal, één van de vele werkgelegenheidskanalen uit de jaren dertig. Een inspirerende plek voor (werk)gelegenheidswandelaars en na te denken over wat werkt en wat niet.
‘Maak het kort, maak het kort’ waren in februari van dit jaar mogelijk ook de woorden van een Amersfoortse brandweercommandant na een melding van een schoorsteenbrandje op het adres Muurhuizen 17-19 in de binnenstad van Amerfoort. Het adres staat beter bekend als “Bollenburgh”, het voormalige ouderlijke woonhuis van raadspensionaris Johan van Oldenbarnevelt. Vorige week passeerde ik deze historische plek en verdampten mijn eerdere gedachten…
Komende dinsdag 21 jaar geleden overleed oud bondskanselier en burgemeester van Berlijn Willy Brandt. Dit weekend 33 jaar geleden – op 3 oktober 1980- namen krakers bezit van het Poortgebouw aan de Stieltjesstraat. In 1980 bezocht Willy Brandt Rotterdam. Een historisch jaar met historische momenten.
Duizend jaar geleden ontstond de Kruiskade in het weilandgebied tussen Alphen aan den Rijn en Hazerswoude. Midden in het Groene Hart. De kade is sindsdien niet veel veranderd. Een uniek, vogelrijk en authentiek stukje natuur en wandelpad in Nederland.
Na de beklimming van een steile trap in een voormalig hotel aan de Haagse Wagenstraat sta ik oog in oog met het bronzen beeld van Yi Jun en krijg ik een les in de Koreaanse geschiedenis. Hier stierf immers de grote held van Korea. Een historisch verhaal over een bijzondere plek in Den Haag.
De naam Pisa in combinatie met een scheven toren. Dan denk je aan espresso, limoncello, scallopine en tiramisu. Maar na een wandeling langs het riviertje De Linge voeg ik ook het dorpje Acquoy aan dit aanlokkelijke rijtje toe. Want ook het Gelderse Acquoy heeft haar eigen scheve toren. Net als Pisa, 1.303 kilometer verderop.
Dinsdag bezocht ik in de Servische hoofdstad Belgrado het graf van de Josip Broz Tito, van 1953 tot 1980 president van de voormalige Federale Volksrepubliek Joegoslavië. Een dag later lees ik op het vliegveld van Belgrado in de Servische krant Belgrade Insight een paginagroot artikel met als kop titel ‘Yugo-nostalgia’. Toeval?
Deze week ontving ik een aantal unieke en zeldzame foto’s van Papendrecht uit de periode 1890 -1914 zoals die van de mobilisatie van ‘landverdedigers’ tijdens de Eerste Wereldoorlog en het onafhankelijkheidsfeest in 1913.
Een historisch moment vandaag, zo rond het middaguur. Want op dat tijdstip exact 429 jaar geleden, op 10 juli 1584, schoot de 27-jarige Balthasar Gerards vanachter een pilaar in het in Delft Willem van Oranje dood. Als inspecteur Columbo reconstrueer ik de momenten voor de aanslag.
Van Oude-Tonge naar Nieuwe-Tonge en terug.Met de gemeentelijke herindeling op Goeree-Overflakkee kwam een einde aan de eeuwenlange zelfstandigheid van de beide dorpen. Als wisselgeld ontvingen de dorpen in hetzelfde jaar een liggend koppelstreepje.
Ik maak kennis met de oneindigheid van de Kooilandsedijk en de Strijensedijk. Echte Hollandse wandeldijken. Dijken zonder einde. Dorstig van nieuwsgierigheid wandel ik in Schenkeldijk over een onverhard blubberpad richting een uniek stukje Industrieel Erfgoed.
Het is, welbeschouwd, een onverzettelijk duo. Ze wijken nog geen vier meter van elkaar en houden het al meer dan tachtig jaar samen uit. Zonder één woord te wisselen. Ver van het homeland, in Rotterdam.
Bij de Albert Schweitzerdreef verlaat ik de Utrechtse wijk Overvecht. Enkele bochtjes naar links en rechts later sta ik voor Fort Ruigenhoek, één van de 60 negentiende eeuwse verdedigingsforten langs de Nieuwe Hollandse Waterlinie en eigendom van Staatsbosbeheer. De forten van de 85 kilometer lange Nieuwe Hollandse Waterlinie zijn eigenlijk nooit echt op de proef gesteld.
Rene Hoeflaak 