Wandeling

Land van Altena

Land van Altena: In Giessen lees ik op een velletje papier bij enkele blokken beton dat ‘getracht zal worden tot restauratie van de blokken over te gaan’ De blokken zijn nooit gebruikt waarvoor ze bestemd waren. Gelukkig maar.

Rotterdam: Vierkant Eiland

Het Vierkant Eiland is een monumentaal kunstwerk in Rotterdam Prins Alexander en markeert het laagste punt van Nederland. Althans voor heel even. Want nog geen twee maanden nadat in 1995 de eerste paal de grond in gaat wordt het laagste punt van Nederland verplaatst naar een negen centimeter lager gelegen stukje weiland bij en in Nieuwerkerk aan den IJssel.

Sint-Annaland

Zeeland, Sint-Annaland. Bij het meisjesweeshuis steken we de weg over naar het Schemerspad richting de Voorstraat. De scheve trapgevel van huisnummer 38 verraadt historie en vertraagt onze gang richting de Zeeuwse zeedijk.

Zierikzee

Via de smalle straatjes van Zierikzee richting de dijk langs de Oosterschelde vervolgens richting Kerkwerve en over de dijk naar Schuddebeurs weer terug naar Zierikzee. Een prima omgeving om je zintuigen te testen. Ik hoor, ruik, voel en zie……

Eiland Putten

Op een kwartiertje lopen van de metro in Spijkenisse sta ik aan de rand van een uitgestrekte polder met uitgestrekte weilanden en aanlokkelijke wandelpaden. Na drie uur wandelen in de zon zie ik in Geervliet Cornelis de Witt op straat lopen. Dan is het dus tijd om de schaduw op te zoeken.

De zwarte stern

In de winters in West-Afrika. In de zomer dobberen op een plas in Nederland en af en toe een visje pikken. Honderd jaar geleden de gewoonste zaak van de wereld. Met duizenden tegelijk. Nu is dat wel anders. Toch zijn er nog steeds plekken in Nederland waar die traditie voortleeft.

Bodegraven en Zwammerdam

Watertoren De Meije, beter bekend als Pietje Potlood is al meer dan tachtig jaar een markeerpunt in de horizon van de uitgestrekte polders rondom Bodegraven. Op de Zwammerdamse brug kijk ik terug. Op de dag, naar de gesloten ijsbaan en naar Pietje. Maar zelfs Pietje is niet meer te zien.

Baarle-Nassau

Vanuit België drijven zwarte en brekende wolken ons land binnen. Hagelstenen kletteren op het wegdek. Spannend is een beter woord. Eigenlijk is het niet leuk meer. De bliksem zoekt zijn grenzeloze weg in de weilanden om mij heen. Vluchten kan niet meer. Schuilen al helemaal niet. Maar dan….

Yerseke (2)

Een boerderij met boer aan de rand van het Zeeuwse gehucht Vlake. Het eerste teken van mensenleven aan de rand van het niemandsland van de Yerseke Moer, het grootste en meest authentieke natuurgebied van Zeeland. Maar het zijn de strandlopers die vooral mijn aandacht trekken. Maar welke strandloper?

Wolvega

Van wolven heb ik niets meer te vrezen als ik aan de rand van Wolvega. Van honden des te meer. Grommend en blaffend begeleiden de Friese honden mij van weiland naar weiland. Langs een weiland bij Oldeholtpade heeft een wandelaar zijn grommende bouvier nauwelijks onder controle “Hij is niet zo mak” aldus de Friese wandelaar. Enigszins opgelucht en bevrijd verruil ik de weilanden voor de moerassen in de Lendevallei.