Soest

Soest, 29 januari 2016: Monument Koningin-Regentes Emma (foto: René Hoeflaak)

Soest, 29 januari 2016: Monument Koningin-Regentes Emma (foto: René Hoeflaak)

Soms,  ineens en ergens heb je zo’n moment. Dat je terug wilt. Terug in de tijd. En dan daar waar je bent. Al is het maar een uurtje. Het hier en toen gevoel. Je herkent het vast wel. Vrijdag was het weer zover. Binnen tien minuten. Op twee plekken, nog geen 500 meter van elkaar. In het Utrechtse Soest. Kiezen tussen de twee plekken is kiezen tussen 80 of 4.000 jaar terug. Ik ben er snel uit.

Emma en Wilhelmina

Want bij het straatbeeld rondom de onthulling van een monument van Koningin-Regentes Emma op een herfstdag in 1936 kan ik mij nog wel iets voorstellen. En bovendien, het radioverslag van de plechtige gelegenheid en de komst van Koningin Wilhelmina naar Soest is zonder een ingewikkelde tijdreis op te vragen bij het archief Beeld en Geluid.

Klokbekertijd

29 januari 2016: grafheuvel op de Soester Eng (foto: René Hoeflaak)

29 januari 2016: grafheuvel op de Soester Eng (foto: René Hoeflaak)

Nee, dan graag en liever een uurtje terug in de klokbekertijd. In Soest. Als Nederland nog maar net is ontdooit, Soest nog lang geen Soest is en  boeren met ossen een drassig veld op een heuvel beploegen. Met een ploeg met wiel, een moderne uitvinding uit de steentijd. Een tijd die dan zijn beste tijd heeft gehad en waarin het tijd is voor andere tijden. Ook al is Soest nog lang geen Soest. Een tijd waarvan de sporen zo goed als zijn uitgewist.

Soester Eng

Op de Soester Eng na, een voormalige gletsjerheuvel naast Station Soest – 18 meter boven de zeespiegel- met een grafheuvel uit de klokbekertijd. Sporen uit een ver verleden. Archeologen vonden en zagen in de jaren dertig van de vorige eeuw in de grafheuvel een silhouet van een mens. ‘In gehurkte zijligging en met het hoofd naar het noorden’, zo lees ik op de paal voor het graf.  Een heuvel en een stukje tekst: meer is niet nodig om de klokbekertijd te doen herleven.  Een tijd die trekt.