De jaarlijkse verlenging van mijn ONTRACK wandelabonnement, grijp ik aan voor een wandeling door de Kaapse Bossen bij Maarn, onderdeel van het Nationale Park de Utrechtse Heuvelrug.
In bijna vier uur kom ik slechts drie medewandelaars tegen. Een perfecte wandeling dus om 1). te ontsnappen aan de waan van de dag en 2). mijn gedachten een vrije middag te gunnen. Voor punt 1. staat een bezoek aan de Kaapse Bossen met landgoederen als Huis te Maarn en de Ruitenberg wel garant. Dat ligt anders bij het onderdeel nadenken. Opperste concentratie is namelijk geboden. Want de routebeschrijving is een aaneenschakeling van Y- en T-splitsingen, drie-, vier- en vijf- en meersprongen, dwarspaden, te negeren ruiterpaden, halfverharde en onverharde paden, kruisingen, afrasteringen en éénmanspaadjes. Deze middag vergader ik regelmatig met mijzelf over de verschillen tussen onverharde en halfverharde paden en Y- en T splitsingen. “En welk pad is nu het meest scherp naar links?”,vraag ik mijzelf meer dan eens af op één van de vele meersprongen. Ook het uitzicht vanaf de 25 meter hoge uitkijktoren De Kaap biedt geen helderheid. Zelfverzekerdheid en twijfel, logica en onlogica, intuïtie en ratio wisselen elkaar voortdurend af tijdens deze groene vrijdagmiddagwandeling.
Het zijn uiteindelijk de paarse kleuren van Rhodondendrons die mij twee keer op het juiste en rechte pad helpen. Want zowel zowel de boorden van landgoed Huis te Maarn als die van landgoed de Ruitenberg zijn begroeid met de nationale bloem van Nepal en de staatsbloem van de staat Washington in de Verenigde Staten. Bij de aanblik van Huis te Maarn, denk ik aan het Witte Huis in de stad Washington, aan de andere kant van Amerika. Mijn gedachten dwalen af. Door de Rhodondendrons hebben mijn gedachten toch een vrije middag.
Categorieën:Stad en land