Interview: Shelley Rickey

Onlangs sprak ik met de Amerikaanse multi-muzikante en kunstenares Shelley Rickey. Zij groeide op in de Amerikaanse staat Mississippi maar woont haar halve leven al in Nederland met als thuisbasis Rotterdam-Noord.  Samen met de Canadese Miranda Ceara Rix-Hayes en de Franse Marie Herveline Caron maakt zij deel uit van The Mourning Glories. Een trio met een onvervalst jaren dertig country en bluegrass geluid. The Mourning Glories is ontstaan uit een eerbetoon aan haar in 2014 overleden partner Marko van der Horst met wie Shelley het duo The Uke Box vormde.

The Mourning Glories met links: Shelley Rickey (foto: Shelley Rckey)

Mardi Gras

Shelley: ‘ik ben geboren in Long Beach, Mississippi en opgegroeid met muziek. Mijn moeder was muzikante en ik speelde al op jonge leeftijd ukelele en dwarsfluit’. Na een ontmoeting met een Nederlandse man op het Mardi Grass in New Orleans, verruilde Shelley Amerika voor Nederland. Haar relatie kwam ten einde en Shelley vestigde zich in Rotterdam. Het begin van een nieuw hoofdstuk met hoogte- en dieptepunten.

Marko van der Horst

In Rotterdam kwam Shelley in aanraking met een muzikale vriendenclub en kreeg ze een relatie met de muzikant Marko van der Horst, onder meer lid van De Bommelband. ‘Samen vormden we tien jaar lang het duo The Uke Box. We hadden The Jumping Flea Market, een winkel in ukuleles en tweede hands muziekinstrumenten, gaven muziekworkshops, traden op en organiseerden diverse projecten’

In september 2014 overleed Marko en stond het leven van Shelley stil. Als eerbetoon aan Marko gaf de Amerikaanse bluegrass band Hackensaw Boys op 24 april 2015 een benefietoptreden, georganiseerd door haar goed vriend Peter Paul Klapwijk. Het begin van een volgend hoofdstuk in het leven van Shelley.

Magisch moment

Om Peter Paul te bedanken wilde ik hem voorafgaand aan het optreden toezingen. Dat lukte en durfde ik niet alleen. Ik vroeg daarom mijn vriendinnen Miranda en Marie mij te ondersteunen en samen enkele liedjes te zingen. En zo stonden we die avond met ons drieën op het podium. Onze stemmen voelden en vulden elkaar perfect aan. Dat was een magisch moment We zijn daarna nooit meer uit elkaar gegaan. Het was het begin van The Mourning Glories’ aldus Shelley met een Amerikaanse tongval.

Zomerfestivals

Een jaar na de oprichting sprokkelde de band via een fundraising actie genoeg geld bij elkaar om een CD uit te brengen, genaamd `The Mourning Glories´. Maar daar bleef het niet bij. Shelley : ´we treden regelmatig op in binnen- en buitenland, zoals in Engeland, België, Frankrijk en Amerika. Vooral op zomerfestivals’.

Foto: themourningglories.com)

 

Vorig jaar maakten de Mourning Glories, een korte tournee door de Amerikaanse staten Louisiana, Mississippi en Alabama met onder meer een optreden met J.D. Wilkes, voorman van de Legendary Shack Shakers uit Kentucky.

 

 

Rotterdam Bluegrass Festival

‘Het waren vier intensieve jaren’. Shelley, die zelf graag luistert naar The Boswell Sisters, een in de jaren twintig en dertig succesvol Amerikaanse trio, spreekt bewust in de verleden tijd. Want The Mourning Glories staan tijdelijk ’on hold’. ‘We hadden en hebben veel plannen. Maar door de coronacrisis zijn veel optredens op festivals afgeblazen en uitgesteld. Zoals die op het Rotterdam Bluegrass Festival, het thuisfestival van The Mourning Glories. Het plan was dat we het festival zouden opluisteren met een carnavaleske theatershow waarbij we talenten zouden samenbrengen. We willen dat idee later ook naar de Amerika overbrengen

Kentucky

Een van de leden, Miranda, bevindt zich nog in Kentucky en kan voorlopig niet terug naar Nederland .  Shelley: ’we proberen elkaar op afstand creatief te inspireren  door teksten over en weer te sturen. Maar vooralsnog valt ‘online’ schrijven en maken van songs niet mee. We zijn door de coronacrisis extra kwetsbaar. Eerlijk gezegd weet ik niet hoe het verder moet met The Mourning Glories. Dat geldt eigenlijk ook voor mij zelf. Ik leef van dag tot dag

Optreden met The Mourning Glories zit er dus even niet in. Ook andere kunstprojecten van Shelley, zoals het maken van boten uit wilgenboomstammen, liggen stil. Dat alles door de coronacrisis. Een crisis die Shelley uiteindelijk ook weer inspireert, zoals te zien op haar facebookpaginaIk ben min of meer bij toeval en uit het niets begonnen met het maken van kleurrijke en kunstzinnige mondkapjes en daar blijkt nu veel vraag naar. I am a maker. You gotta do what you gotta do.’ .

En zo is deze corona crisis wellicht het begin van een volgend hoofdstuk in het leven van Shelley Rickey.

NB: dit interview is ook te lezen op Maxazine

Een van de mondkapjes van Shelley (foto: Facebook)

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s