Uitgerekend op de voorlaatste dag van het snelste jaar ooit, 2024, leek aan de Zeedijk op Goeree-Overflakkee maar geen einde te komen. Die eindeloosheid eindigde bij de Redoute in Stad aan’t Haringvliet. Het is het enige overgebleven gebouw op Goeree-Overflakkee uit 80-jarige oorlog met de Spanjaarden.

De Zeedijk op Goeree-Overflakkee begint zo’n beetje bij de haven van het niet te onderschatten Middelharnis. Met een fikse tegenwind, een temperatuur net boven nul, laaghangende bewolking boven mij en geen medemens te bekennen, betrad ik eind december in Middelharnis de Zeedijk aan het Haringvliet met als doel: Stad aan’t Haringvliet. Van wandelknooppunt 17 via 46 naar wandelknooppunt 57 voor wie dat meer houvast geeft

Gaten in de dijk. 500 slachtoffers op Goeree-Overflakkee

Delen van de Zeedijk werden tijdens de nacht van de watersnoodramp -van 31 januari op 1 februari 1953- weggeslagen waardoor het water in de naastgelegen polder binnen een kwartier net zo hoog stond als in het Haringvliet zelf, zo las ik op een informatiebord aan het begin van de dijk. Van de in totaal 1.836 slachtoffers van de watersnoodramp vielen er 500 op Goeree-Overflakkee. Met die informatie vervolgde ik mijn weg richting Stad aan’t Haringvliet.

Alhoewel de combinatie van het weidse uitzicht en het lekker weglopende asfalt een traktatie is voor iedere wandelaar, leek aan de dijk die Goeree-Overflakkee scheidt van het Haringvliet maar geen einde te komen. Waarom? Dat lees je na de volgende foto.

Stad aan’t Haringvliet: zeereizen en bruine kroegjes?

Wellicht werd de eindeloze indruk van de Zeedijk aangewakkerd door mijn hoog gespannen verwachtingen van Stad aan’t Haringvliet. Die van een dorp met stadse en wereldse allure. Het begin- en eindpunt van zeilreizen over de oceanen.

Met smalle straatjes, intieme restaurantjes en bruine kroegjes met een toilet. En met gevels met verhalen van de zee. Met een toeristenbureau en in de zomer rondwandelingen. Een mooie plek dus voor een tussenstop. Een verleidelijke plek om te blijven hangen. Ik was er klaar voor en had er wel zin in. Maar vrij snel na knooppunt 46 moest ik die verwachting toch bijstellen. Waarom lees je na de foto.

Want de jachthaven was verlaten. En dat gold even later ook voor de straten er omheen en in het dorpshart rondom de kerk. Ik trof geen mede wandelaars, liep langs huizen met dichte gordijnen en een verlaten kapperswoning. En zocht tevergeefs naar een horecagelegenheid of iets wat daar op leek. Al was het maar voor een bezoek aan het toilet. Want die nood werd steeds hoger.

Maar ook een Dixi- of wat daar op leek- was helaas niet te vinden. Radeloosheid lag op de loer. Rusteloosheid eveneens. Want wat had ik te zoeken daar in Stad aan’t Haringvliet? En waar kon ik naar het toilet? En op de eerstvolgende bus moest ik nog anderhalf uur wachten. Lees verder na de foto het het tij keerde,..

La Redoute

Maar eind goed, al goed. Als een oase in de woestijn maakte een informatiezuil in ieder geval een einde aan de eindeloosheid en teleurstelling. Een opsteker. De informatiezuil wees mij namelijk op de Redoute, het op één na oudste gebouw van Stad aan’t Haringvliet. En niet zo maar een gebouw. Lees verder na de foto.

De Redoute werd gebouwd in 1621 als verdedigingsobject tegen de Spanjaarden en is het enige overgebleven gebouw op Goeree-Overflakkee uit de 80-jarige oorlog. Daar kom je niet iedere dag. Kan ik toch maar mooi afvinken.

In de Franse tijd – rond 1800- werden nog 2 schietgaten toegevoegd. De begane grond was ooit een gevangenis en in 1901 verbond La Redoute de polders Oude- en Nieuwe Stad, als vergaderlocatie voor beide polders, zo las ik verder.

Dijkgraaf Braber

Op steen in de gevel wordt nog de naam van de voormalige dijkgraaf heer L. Braber genoemd. Geboren in 1820. Braber was blijkbaar op late leeftijd nog fit en actief. Wan volgens de steen stichtte hij in 1901 de Redoute een polderkamer. Vanaf 1973 is de Redoute een woonhuis.

Mijn ‘toilet’ probleem loste ik overigens op onder de Lieve Vrouwenpolderdijk, even buiten de bebouwde kom. Bij de Bierkreek. En niet ver van een bushalte. Eind goed. Al goed. Stad aan´t Harinvliet staat bij mij voor altijd op de kaart,