Geel, groen, blauw, rood, wit, paars en zelfs zwart: een greep uit de kleuren van de strandhuisjes aan de Promenade in het Engelse Dovercourt. Het startpunt van onze wandeling over de Essex Walkway. Maar The Beach Huts zijn vooral ook het symbool van een typisch Britse traditie.

Voor de oorsprong van ‘The Harwich and Dovercourt beach huts’ moeten we ruim honderd jaar terug in de tijd. Naar een periode waarin Engeland wellicht nog net het belangrijkste en toonaangevendste land van de wereld was. En zich langzaam ontdeed van de ‘preutse’ normen en waarden uit de Victoriaanse tijd, vernoemd naar Victoria, tussen 1837 en 1901 Koningin van het Britse Rijk.

Baden in zee

Eén van de eerste ‘hippe’ en ‘stoere’ uitspattingen was baden in zee. Een aanstekelijke activiteit die rond 1910 snel aan populariteit won. En zo ook daar aan de kust van Dovercourt Bay, in het graafschap Essex, in het zuidoosten van Engeland. Op drie kwartier lopen van de ferry van Harwich naar Hoek van Holland.

De toenemende belangstelling voor zeebaden aan The Promenade in Dovercourt, onderdeel van de stad Harwich, was ook het startsein voor de bouw en plaatsing van eenvoudige omkleedhokjes. Uit de ansichtkaarten op de site Harwich and Dovercourt is op te maken, dat de eerste huisjes zo rond 1910 moeten zijn gebouwd.

Typisch Engelse familietraditie

Of de term badgasten al bestond is de vraag maar het baden in zee, gekoppeld aan een dagje ontspanning, groeide in ieder geval uit tot een typisch Engelse familietraditie. En daarmee ook de transitie van kleedhokje naar strandhut. Of zoals de Engelsen zeggen ‘beach huts’

Wandelaar en passant

Wat de lange dubbele rij beach huts aan The Promenade in Dovercourt extra speciaal, opvallend en een blog waardig maakt, is de diversiteit aan kleuren. Ieder huisje heeft wel een andere kleur. De ene kleur nog feller dan de ander.

De kans is dan ook aanwezig dat je als wandelaar en voorbijganger – net als wij vorige week- aan de praat raakt met een eigenaar die zijn of haar hut beschildert en je dan verneemt dat je ook een hutje kan huren voor gemiddeld 50 Engelse pond per dag, hutjes verderop duurder zijn, je er niet in mag overnachten en dat zijn kinderen en kleinkinderen zich hier al jaren vermaken. En daar kunnen wij ons meer dan iets bij voorstellen.

Essex Walkway

De hutten zijn uitgerust met basisvoorzieningen zoals wat zitjes voor binnen en buiten, een tafel, keuken en een opslagruimte voor bijvoorbeeld een parasol of een barbecueset. En dit alles met uitzicht op zee en passerende wandelaars, wellicht net als wij, op weg naar een pad van de onvolprezen Essex Walkway even verderop (totale lengte 180 kilometer, wij liepen een bescheiden deel mede door een onderbreking bij The Little Oakley Football Club)

De hutten verbinden. De eigenaren van de beach huts vormen een hechte gemeenschap en organiseren regelmatig
sociale evenementen en bijeenkomsten. Om ervaringen, schilder- en kleurtips te delen. Of om samen leed te delen. Zoals bij de brandstichting in 2018 en de vernielingen van tientallen hutten in 2020 en 2021.

Ferry van en naar Hoek van Holland

Links om of rechtsom: The Beach Huts zijn uitgegroeid tot een bescheiden toeristische trekpleister. Naar verluidt reizen veel Engelsen speciaal af richting Harwich om de hutten te bewonderen en te flaneren langs de oude vuurtorens langs de promenade.

Dovercourt blijft mij in positieve zin verrassen. Net als vorig jaar. Een tip voor iedereen die met de ferry van en naar Hoek van Holland reist. Maar zoals ik vorig jaar al schreef: je moet er zijn om het te begrijpen.