Echo & The Bunnymen in Paradiso; Stars are Stars

Amsterdam, Paradiso, gisteren. De silhouetten van Ian McCulloch en Will Sergeant van Echo & The Bunnymen (foto: René Hoeflaak)

The best show on tour tonight at the Paradiso“. Zo omschrijft de band zelf haar optreden gisteren in Paradiso op Facebook. Voor het eerste optreden van Echo & The Bunnymen in Nederland moeten we terug naar 28 november 1980. De Gigant in Apeldoorn. Enkele maanden na de release van de debuutelpee “Crocodiles“. De elpee werd in 1980 na “Boy” van U2 opgediend als het volgende hoogtepunt in de Britse New Wave. Een dag later volgde Paradiso in Amsterdam. De korte toer door Nederland eindigde op 30 november in een vol Eksit in Rotterdam. Een half jaar later verscheen “Heaven up Here” en volgden nieuwe shows in onder meer het Bolwerk in Sneek en ook weer in Eksit. Volgens mij was dat de eerste keer dat ik, toen 17 jaar,  E & B “live” zag. De plaat werd door de New Music Express uitgeroepen tot beste LP van 1981 en staat in de Rolling Stone Top 500 van “Greatest Albums of All Time”. Gisteren speelde Echo & The Bunnymen de songlist van de twee – onderbroken door een pauze- tijdloze LP’s in een uitverkocht Paradiso. De setlist , de sfeer, het publiek, de dorst. Alles in Paradiso bracht het “1981″ gevoel naar boven. De tijd van Van Agt, Reagan, Thatcher, kruisraketten en jongerencentra. Nostalgie was het toverwoord in Paradiso. Op de prijs van het bier na dan. En het applaus klonk mogelijk nog enthousiaster dan dertig jaar geleden. Zanger Ian McCulloch, bijna 53 en uiteraard met zonnebril, is nog steeds geen pretletter en wisselt nauwelijks een verstaanbaar woord met zijn publiek. Maar dat was toen ook al zo. Gitarist Will Sergeant mijdt net als in 1981 of 1982 ieder oogcontact. Er is nauwelijks interactie. Wellicht was dat destijds ook wel de reden dat verder succes uitbleef. We zien op het mistige en nevelige podium alleen de silhouetten van McCulloch en Sergeant. Maar het gaat om de muziek. En die leverde – bij mij- het ene na het andere kippenvel moment op. Zeker bij songs als “Stars are Stars”en “Villiers Terrace“.  Het typische Echo & The Bunnymen geluid met zwevende gitaarrifs, strakke drumpartijen zweefde door de nevel in Paradiso.

Amsterdam, Paradiso, 21 januari 2012: Echo & The Bunnymen (foto: René Hoeflaak)

Bij songs als “With a Hip” en “Show of Strength” raak ik, ook dertig jaar later, weer jaloers op de bassist. Alhoewel Les Pattinson er nu niet meer bij is. De twee toegiften met nummers als “Killing Moon“, “The Cutter” en “Nothing lasts forever” doet verlangen naar een vervolg. Een legendarische avond. Op Facebook bedankt Echo & The Bunnymen “everyone who came”. Graag gedaan. Over vier weken gaan The Simple Minds terug in de tijd. Het zijn mooie tijden!!!

About these ads

Over René

brengt je in beweging...
Dit bericht werd geplaatst in Stad en land en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Echo & The Bunnymen in Paradiso; Stars are Stars

  1. Leen Steen zegt:

    Check ‘Ongehoord’ Wave, Punk en avant-garde internetradio, terug te luisteren op mijn blog: http://leensteen.org

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s